To video της ημέρας!! Lita Fort + Poison on stage!

Δειτε τη Lita Ford να ανεβαινει στη σκηνή μαζι με τους Poison για το Nothing But A Good Time!

Tο Τραγουδι της Ημερας!!!

Λίγες μέρες ακόμα!!! UP THE IRONS!!!

To video της ημέρας: Δείτε την πτωση του Ηerman Frank πάνω στη σκηνή!

Οι ACCEPT αναγκάστηκαν να παίξουν ως τετράδα, χωρίς τον κιθαρίστα Herman Frank, στη συναυλία που δώσανε στο Χιούστον, μετά από τον τραυματισμό του Herman, με τη πτώση του πανω στη σκηνή την ώρα του live.
Ο Herman μεταφέρθηκε μετά τη πτώση του στο νοσοκομείο, όπου οι γιατροί διαπίστωσαν ότι είχε σπάσει πλευρά και είχε διάτρηση στο ένα του πνευμόνι,με αποτέλεσμα να χάσει όλη την υπόλοιπη περιοδεία των ACCEPT και η μπάντα να συνεχίσει πλέον ως τετράδα...

Δείτε το βίντεο με την άτυχη στιγμή του κιθαρίστα
(στο 01:25)

BLOODBOUND - "Unholy Cross" 2011

Νομίζω πως η Σουηδία πρέπει επιτέλους να αναγνωριστεί ως η πρωτεύουσα του Hard Rock/Heavy Metal τουλάχιστον για την τελευταία δεκαετία. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι τουλάχιστον το 50%  των καλών κυκλοφοριών κάθε χρόνο προέρχονται από την Σκανδιναβική αυτή χώρα. Άλλη μια καλή μπάντα λοιπόν είναι και οι Bloodbound. Μια μπάντα, που αν και κυκλοφορεί το τέταρτό της άλμπουμ, δεν είχε πέσει στην αντίληψη μου, αφού τα συγκροτήματα από τη Σουηδία ξεπηδάνε από εκεί με απίστευτους ρυθμούς από όλα τα είδη του σκληρού ήχου.

Με μια ματιά στο γραφικό εξώφυλλο του “Unholy Cross” δεν είναι δύσκολο να μαντέψει κάποιος το ύφος της μπάντας. Παραδοσιακό μελωδικό Heavy/Power με υμνικά refrain και κατάλληλους ρυθμούς για την εκγύμναση του αυχένα σας. Τα βασικά αγαπημένα συστατικά ενός αληθινού metalhead είναι εδώ, και όταν αυτά συνδυάζονται με καλές συνθέσεις, τότε η απουσία νεοτερισμών είναι αδιάφορη αν όχι ιδανική. Η μπάντα, άλλαξε για μια ακόμα φορά line up και πίσω από το μικρόφωνο βρίσκεται πια ο Patrick Johansson στη θέση του γνωστού μας από τους Tad Morose, Urban Breed. Το σύνολο ακούγεται πολύ δεμένο, η μπάντα παίζει heavy metal από την καρδιά, και αν λυθούν τα προβλήματα σχετικά με το ασταθές line up της, τότε μπορούμε να περιμένουμε ακόμα περισσότερα από τους Bloodbound. Προς το παρόν μπορείτε να απολαύσετε το “Unholy Cross”, ένα άλμπουμ με τραγουδάρες όπως το εναρκτήριο “Moria” ή το ομώνυμο και που θα αρέσει όχι μόνο στους fans των Primal Fear, Hammerfall, Tad Morose κλπ. αλλά σε όλους όσους αρέσκονται στο γνήσιο heavy metal.

Διαβάστε το επίσης στο www.solidrock.gr

U.D.O. - "Leatherhead E.P." 2011

Πιστή στο ραντεβού της κάθε δύο χρόνια η θρυλική  φωνή των Accept επανέρχεται στο προσκήνιο εντός του 2011 με το καινούργιο L.p., “Rev-Raptor”. Και όπως κάθε φορά έχουμε σαν προπομπό του νέου δίσκου αυτό εδώ το E.p. To “Leatherhead”, όπως και το προηγούμενο E.p. του Udo, περιέχει αρκετά καλούδια τα οποία σίγουρα θα ικανοποιήσουν του φανατικούς φίλους του.  Όπως και σε κάθε σχεδόν single, πρώτο τραγούδι δεν θα μπορούσε παρά να είναι το ομώνυμο στο οποίο φαίνονται οι ορέξεις της μπάντας. Το “Leatherhead” ξεκινά με ένα φοβερό μοντέρνο riff που πιθανό να δείχνει την κατεύθυνση του νέου δίσκου για να συνεχίσει με μια κλασική μεταλλική γέφυρα και ένα Accept-ικό ρεφρέν. Πολύ δυνατό τραγούδι που σε κάνει να ανυπομονείς για το νέο άλμπουμ και το οποίο φαίνεται ότι έχει επηρεαστεί από το τελευταίο καταπληκτικό άλμπουμ των Accept. Αντίθετα, το δεύτερο τραγούδι “Rock’n’ Roll Soldiers” το οποίο και αυτό θα περιέχεται στο νέο C.d., όπως φαίνεται και από τον τίτλο του είναι καρακλασικούρα με υμνικό ρεφρέν και ένα πολύ καλό σόλο από τον Stefan Kaufmann. 

  Και πάμε στην ουσία της κυκλοφορίας του E.p. που είναι τα bonus tracks τα οποία κάποιοι ίσως να τα έχουν ακούσει από την κυκλοφορία του “Thundervision” DVD πίσω στο 2004. Το “Free Or Rebellion” είναι ένα κλασικό U.D.O. τραγούδι που παρά την πολύ καλή μελωδία του στην μέση δεν προσθέτει κάτι ιδιαίτερο στην δισκογραφία της μπάντας ενώ το “Run!” είναι μια αρκετά συμπαθητική μπαλάντα, αλλά μέχρι εκεί. Τέλος το E.p. που λογικά θα κυκλοφορήσει σε Video C.d. ή Dvd περιέχει το πριν λίγες μέρες γυρισμένο,και αρκετά καλό,  videoclip για το “Leatherhead” καθώς και ένα ακόμα για το “Jingle Balls”.

Συνολικά πρόκειται για ένα αρκετά χορταστικό E.p. όπως άλλωστε μας έχει συνηθίσει ο Udo. Αν μάλιστα το νέο άλμπουμ κινηθεί ποιοτικά στα μέτρα των δύο πρώτων τραγουδιών θα πρόκειται σίγουρα για μια πολύ καλή κυκλοφορία. Οι φανατικοί ας ξεκινήσουν από το E.p. και ας κάνουν υπομονή λίγες μέρες ακόμα για το “Rev-Raptor”.




Διαβάστε το επίσης στο www.solidrock.gr

HELLOWEEN - STRATOVARIUS - LIVE IN ATHENS 21/1/2011

Πως θα μπορούσε να ξεκινήσει κάποιος ένα κείμενο, όταν αυτό έχει να κάνει για μια συναυλία στην οποία έπαιζαν 2 από τα συγκροτήματα που άκουγε από τα πρώτα χρόνια της εφηβείας του;  Μάλλον κάπως έτσι. Θα μπορούσα να συνεχίσω λέγοντας πως για τους μεν Stratovarius δεν είχα αφήσει κανένα CD  χωρίς να το έχω αγοράσει. Όσο για τους Helloween , ας  είναι καλά ο αδερφός μου που είχε αγοράσει τα ''Walls Of Jericho'' και τα 2 ''Keeper Of The Seven Keys'' σε μορφή βινυλίου και τα έπαιζε μέχρι να μην ακούγονται από τα πολλά σκριτς-σκρατς. Ήδη αρχίζω να βγαίνω εκτός θέματος…

Η συναυλία όπως είχε ανακοινωθεί και πριν λίγες ημέρες, ήταν ήδη sold-out.  Ούτε ο βροχερός καιρός , ούτε και το κρύο ήταν αρκετό ώστε να πτοηθεί το κοινό. Λίγο μετά τις 8, βρέθηκα μέσα σε ένα σχεδόν κατάμεστο Fuzz.  Μόλις πριν λίγη ώρα είχαν ξεκινήσει το σύντομο set τους οι Σουηδοί Avatar. Από τα 3 συγκροτήματα της βραδιάς , είχαν σίγουρα το πιο ακραίο ήχο. Κατάφεραν πάντως να ζεστάνουν το κοινό, το οποίο ολοένα πλήθαινε, μέσα στην περίπου μισή ώρα που είχαν στη διάθεση τους. 

Μετά από περίπου 25 λεπτά και αφού έγιναν όλες οι κατάλληλες προετοιμασίες από τους τεχνικούς, ήρθε η σειρά των Stratovarius. Είχε γίνει γνωστό πως σε αυτή την περιοδεία, η πορεία τους δεν ήταν και η ιδανικότερη καθώς είχαν να αντιμετωπίσουν σοβαρά προβλήματα υγείας, στην αρχή με τον ντράμερ τους Jorg Michael , ο οποίος ευτυχώς κέρδισε την μάχη με τον καρκίνο. Ακολούθησε μια βακτηριδιακή  λοίμωξη στον τραγουδιστή τους,  Timo Kotipelto. Αυτή του προκάλεσε ζημιά στις φωνητικές του χορδές με αποτέλεσμα να ακυρώσουν αρκετά από τα προγραμματισμένα σόου. Στο Fuzz αν και παίξανε κανονικά το set τους , η ταλαιπωρία που υπέστη ο Kotipelto ήταν εμφανής καθώς δεν μπορούσε να αποδώσει το 100% των γνώριμων δυνατοτήτων του. Η πάσες του μικροφώνου προς το κοινό ήταν πάρα πολλές, ενώ αδυνατούσε να κρατήσει για πολλή ώρα τις γνωστές του κορώνες. Η επιλογή των κομματιών αυτής της μίας ώρας που είχαν στην διάθεση τους ήταν βασισμένη πάνω στην πιο γνωστή και πετυχημένη τους περίοδο (Από το Fourth Dimension μέχρι το Infinity).

Τα τραγούδια που επιλέχθηκαν να παιχτούν ήταν ένα κι ένα. Από το ''Hunting High And Low'' και το ''Speed Of Light'' μέχρι το ''Twilight Symphony'' , το ''Forever'' και το ''Black Diamond'' με το οποίο έκλεισαν το set τους. Όπως επισήμανε και ο ίδιος ο τραγουδιστής, δεν έπαιξαν κανένα κομμάτι από τον επικείμενο τους δίσκο λόγω της περιπλοκότητας του και του προβλήματος της υγείας του που δεν θα  το άφηνε να τα ερμηνεύσει σωστά. Τέλος, μια προσωπική παρατήρηση για το set-list. Τα κομμάτια αυτά έχουν  τη μοίρα να αποτελούν κομμάτι της περιόδου με τον ιδρυτή και κιθαρίστα του γκρουπ, Timo Tolki. Το προσωπικό του στίγμα πάνω σε αυτά είναι τόσο καθοριστικό, που όσο καλά και να τα ερμηνεύσει ο φιλότιμος Matias Kupiainen , πάντα θα θυμίζουν την απουσία του προκάτοχού του.  Ελπίζουμε να τους ξαναδούμε σύντομα σε καλύτερη φυσική κατάσταση διότι με αυτή την εμφάνιση αδίκησαν πρώτα απ’ όλα  τους εαυτούς τους.

Λίγο μετά τις 22.00 και ενώ το κοινό περιμένει  την έλευση των Helloween στη σκηνή κάτω από γνωστά Hard Rock κομμάτια, η μουσική δυναμώνει. Ακούγεται το ''For Those About To Rock (We Salute You)'' των AC/DC ενώ αρχίζει να αποκαλύπτεται σιγά-σιγά το εντυπωσιακό σκηνικό των Helloween , βασισμένο στο artwork του τελευταίου τους άλμπουμ ‘’Seven Sinners’’, με μια περιστρεφόμενη λεπίδα-τροχό στο κέντρο. 

Το συγκρότημα μπήκε με το ''Are You Metal?'' , το οποίο αποτελεί το πρώτο τους single από την τελευταία τους δουλειά. Ύστερα ακολούθησε το κλασσικό ''Eagle Fly Free'' καθώς και το ''March Of Time'', από το δεύτερο μέρος της σειράς ''Keeper Of The Seven Keys'' . Εδώ μπορείτε να φανταστείτε τον ενθουσιασμό του κοινού, καθώς αυτή η δισκογραφική τριλογία, δικαίως θεωρείται η σπουδαιότερη που μας έχουν προσφέρει οι Γερμανοί. Ύστερα ενώ οι υπόλοιποι Helloween μπαίνουν στα παρασκήνια για λίγο, ο Sascha Gerstner ξεκινάει μια μικρή επίδειξη των solo κιθαριστικών δυνατοτήτων του . Αμέσως μετά επέστρεψαν όλοι για άλλα δύο κομμάτια από την νέα τους δουλειά και συγκεκριμένα, το mid-tempo  ''Where The Sinners Go'' και το ''World Of Fantasy''. 

Ύστερα ακολούθησε άλλο ένα καταιγιστικό solo τυμπάνων από τον Dani Loble και το ''I’m Alive'',  κομμάτι που ανοίγει τον δίσκο του πρώτου μέρους των ''Keeper…'' . Στη σειρά παίχτηκαν 2 κομμάτια από το ''Time Of The Oath'' και συγκεκριμένα τα ''Steel Tormentor'', και ''Forever And One (Neverland)'' με τους Deris και Gerstner να το ερμηνεύουν καθισμένοι  με 2 ακουστικές κιθάρες.  

Το τελευταίο μέρος της κανονικής ροής του προγράμματος , αποτελούνταν από τα ''Handful Of Pain'' , ένα medley των ''Keeper Of The Seven Keys'' , ''The King For A 1000 Years'' και ''Halloween'' και το μνημειώδες ''I Want Out'' το οποίο προκάλεσε αρκετά mosh-pit σε όλο το χώρο του Fuzz. 

To συγκρότημα επέστρεψε μετά από λίγα λεπτά ξανά στην σκηνή για τα encore, παίζοντας τα ''Ride The Sky'' και ''Future World'' προκαλώντας ένα ντελίριο ενθουσιασμού στο κοινό που συνέχιζε τα mosh-pit σε μήκος από την σκηνή μέχρι σχεδόν και την έξοδο (!) του Fuzz.  Οι Helloween έκλεισαν τη δίωρη συναυλία τους,  παίζοντας στο 2^ο  encore το ''Dr.Stein''.

Κατά γενική ομολογία, οι Γερμανοί έκαναν αυτό που έπρεπε. Διασκέδασαν το κοινό. Το vibe αποδείχθηκε καλό καθώς και οι  ίδιοι ήταν κεφάτοι με τον Deris να έχει την τιμητική του καθώς δεν ήταν λίγες οι φορές που το κοινό φώναζε το όνομα του.  

Κάπως έτσι, η παράσταση έλαβε τέλος, με το κοινό να βγαίνει ευχαριστημένο από το χώρο της συναυλίας, που είχε αναλάβει το ρόλο μιας χρονομηχανής  για τους περισσότερους, επιστρέφοντας τους πίσω στα εφηβικά τους χρόνια.

Μέχρι την επόμενη φορά, θα μας συντροφεύουν οι ευχάριστες αναμνήσεις  από αυτή  τη βραδιά.

Stratovarius Setlist :
1. Hunting High And Low
2. Speed Of Light
3. Stratosphere
4. Paradise
5. Phoenix
6. Bass Solo
7. Guitar Solo
8. The Kiss Of Judas
9. Forever
10. Twilight Symphony
11. Drum Solo

12. Keyboard Solo
13. Black Diamond

Helloween Setlist :
1. Are You Metal?
2. Eagle Fly Free
3. March Of Time
4. Guitar Solo
5. Where The Sinners Go
6. World Of Fantasy
7. Drum Solo
8. I'm Alive
9. Steel Tormentor
10. Forever And One (Neverland)
11. A Handful Of Pain
12. The Keeper Of The Seven Keys Medley
13. I Want Out

Encore 1

14. Ride The Sky
15. Future World

Encore 2

16. Dr. Stein


Πηγή: http://sawbiz-live-reviews.blogspot.com/

BLIND GUARDIAN LIVE IN ATHENS 6/5/2011

   Πιστοί στο ραντεβού τους με το Ελληνικό κοινό έπειτα από την κυκλοφορία κάθε νέου στούντιο άλμπουμ, οι Blind Guardian, αυτή τη φορά έκλεισαν δύο συναυλίες στο Fuzz Club το οποίο φάνηκε τελικά μικρό για τους πολυπληθείς, ακόμα, φίλους των Γερμανών. Αν και ήξερα πως η συναυλία του Σαββάτου ήταν sold out εδώ και μέρες, ελπίζοντας πως την Παρασκευή τα πράγματα εντός του Club θα ήταν πιο άνετα, τελικά επικράτησε το αδιαχώρητο, με αποτέλεσμα για άλλη μια φορά στο συγκεκριμένο venue να δυσκολευτώ για μια ανθρώπινη παρακολούθηση της συναυλίας.

    Χωρίς κάποιο support αυτή τη φορά, οι Blind Guardian ανέβηκαν στην σκηνή με το καινούριο “Sacred Worlds” με τον ενθουσιασμό του κοινού να ανεβαίνει κατακόρυφα λίγα λεπτά μετά με το τραγούδι – ορισμό του 90’ς power metal,  “Welcome To Dying”. O Hunsi Kursch, εμφανώς πιο επικοινωνιακός από τις προηγούμενες εμφανίσεις των Guardian, ενθουσίασε ακόμα περισσότερο το κοινό, το οποίο ανάγκασε την μπάντα να αλλάξει για λίγο τη σειρά του setlist με μια φοβερή εκτέλεση του “Majesty” από το cult ντεμπούτο τους “Battalions Of Fear”. Μια καθολική απαίτηση από το κοινό που έδειξε ότι δεν ήρθε να ακούσει μόνο τα hit-άκια της μπάντας. Δυστυχώς για άλλη μια φορά ο ήχος δεν ήταν και ο καλύτερος δυνατός, κάτι όμως που μάλλον πέρασε ως λεπτομέρεια αφού οι συνεχόμενοι power metal ύμνοι που ακούστηκαν στην συνέχεια δεν άφησαν περιθώρια για γκρίνιες. “Time Stand Still”, “Lost In The Twilight Hall”, και φυσικά το “Valhalla” ήταν οι κορυφαίες στιγμές πριν από το “Imaginations From The Other Side” που έκλεισε θριαμβευτικά το κύριο μέρος του set. Φυσικά, η συναυλία δεν τελείωσε εκεί, αφού ένα χορταστικό encore ακολούθησε, με την διλογία των “The Bard’s Song” να αποτελεί την καλύτερη στιγμή της συναυλίας, που όπως αναμενόταν έκλεισε τελικά μετά από μία ώρα και πενήντα λεπτά με το “Mirror Mirror”. Η απόδοση της μπάντας κάθ’ όλη τη διάρκεια της συναυλίας ήταν άψογη παρά τον μέτριο ήχο, με τους δύο κιθαρίστες να κλέβουν για άλλη μια φορά την παράσταση με τις ασταμάτητες power metal μελωδίες τους ενώ και η φωνή του Hansi στάθηκε για άλλη μια φορά σε πολύ υψηλά επίπεδα. 

  Παρά το γεγονός ότι το τελευταίο πραγματικά καλό άλμπουμ των Γερμανών κυκλοφόρησε πριν δεκατρία ολόκληρα χρόνια, τα δύο sold out στην Αθήνα έδειξαν ότι το Ελληνικό κοινό τους ακολουθεί ακόμα, και δικαίως, αφού οι συναυλίες τους όπως και η σημερινή, πάντα ήταν καταπληκτικές. Παρόλα αυτά, είναι εμφανές ότι το power metal, και ειδικότερα από μεγάλες μπάντες όπως οι Blind Guardian, χρειάζεται άμεσα καινούργιους δίσκους και τραγούδια που θα μείνουν στην ιστορία, αφού οι συνεχόμενες συναυλίες με χαρακτήρα best of  σε πολλές περιπτώσεις είναι δύσκολο να κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού, κάτι που γινόταν καθ’όλη τη διάρκεια των 90’ς. Ακόμα δεν μπορώ να ξεχάσω τον ενθουσιασμό του κοινού στο Ρόδον για τα καινούρια,τότε, τραγούδια του “Nightfall In Middle Earth” και δεν μπορώ να μην πω ότι είναι ένα συναίσθημα που έχει δυστυχώς εκλείψει εδώ και χρόνια από της συναυλίες του είδους.

Sacred Worlds
Welcome To Dying
Nightfall
Majesty
Time Stands Still (At The Iron Hill)
Mordred's Song
A Past And Future Secret
Lost In The Twilight Hall
Tanelorn (Into The Void)
Valhalla
Turn The Page
Imaginations From The Other Side

Encore:

Wheel Of Time
The Bard's Song - In The Forest
The Bard's Song - The Hobbit
Mirror Mirror

Διαβάστε το επίσης στο www.solidrock.gr

RAGE - GRAVE DIGGER LIVE IN ATHENS 29/4/2011

    Δύο βδομάδες μετά τους Saxon και με το ενδιάμεσο διάστημα να το περνιέται, λόγω Πάσχα, σε σκυλάδικα της επαρχίας ήρθε επιτέλους πάλι η στιγμή για μπύρες και heavy metal. Τόπος συνάντησης για άλλη μια φορά είναι το Fuzz  το οποίο όσο περνάει ο καιρός γίνεται πιο συμπαθές παρά το αρκετά τσιμπιμένο bar του. Rage και Grave Digger λοιπόν σε ρόλο co-headliners, δύο μπάντες που είχαν αρκετά χρόνια να περάσουν από την Ελλαδα, ήταν ένα πακέτο αρκετά ελκυστικό για τους φίλους του κλασικού metal. Παρόλα αυτά, ο κόσμος για άλλη μια φορά δεν ήταν αρκετός, κάτι που από τη μία δικαιολογείται λόγω της πεσμένης δισκογραφικής παρουσίας των δύο συγκροτημάτων, από την άλλη όμως δεν μπορώ να πιστέψω ότι δεν θα έπρεπε να υπάρχουν τουλάχιστον 1000 άτομα που να γουστάρουν να δουν αυτές τις δύο ιστορικές μπάντες live.

Οι Έλληνες The Silent Rage άνοιξαν τη βραδιά με το μελωδικό power metal τους ζεσταίνοντας τους λίγους προς το παρόν παρευρισκόμενους με τις αρκετά καλές συνθέσεις τους. Λογικά θα ασχοληθούμε σύντομα ξανά μαζί τους. Το σετ τους έκλεισε με την αρκετά καλή διασκευή στο “Under Jolly Roger”.

Χωρίς πολλές καθυστερήσεις ήρθε η ώρα για Γερμανικό heavy metal. Λίγους μήνες μετά από τους Accept ένα από τα πολλά παιδιά τους, οι Grave Digger ήρθαν να μας θυμίσουν τις μια από τις λίγες καλές στιγμές των 90’ς όταν και βρίσκονταν στο απόγειο της καριέρας τους. Ο “Θεριστής” ήταν αυτός που ανέβηκε πρώτος στη σκηνή με την γκάιντα του και το υπόλοιπο γκρουπ να ακολουθεί υπό τους ήχους της εισαγωγής “Days Of Revenge”. To “Paid In Blood” έδωσε το έναυσμα για heavy metal. Αγνό, πωρωτικό, και παιγμένο από την καρδιά, δεν απασχόλησε κανέναν για την έλλειψη πρωτοτυπίας του, και αν και στη αρχή το κοινό ήταν σχετικά χαλαρό, από τη μέση του σετ και μετά όπου ακούστηκε το “Rebellion” και μέχρι το τέλος του live η ατμόσφαιρα ζεστάθηκε υπερβολικά θυμίζοντας τις ένδοξες στιγμές της μπάντας πίσω στα 90’ς. Κορυφαίες στιγμές, τα “Knights Of The Cross”, “Excalibur” “The Round Table” και φυσικά τo “Hellas” και ο ύμνος “Heavy Metal Breakdown”. Πολύ καλό live από τους Grave Digger, με 17 τραγούδια σύνολο, οι οποίοι όπως αποδείχτηκε κλέψαν με άνεση την καλύτερη εμφάνιση της βραδιάς από τους Rage.

    Οι Rage, άλλη μια μπάντα που βασανίζεται εδώ και χρόνια από τις συνεχείς αλλαγές των μελών της αλλά και τα σκαμπανεβάσματα στην ποιότητα των studio άλμπουμ τους, επέστρεψε στην Αθήνα μετά από εννιά ολόκληρα χρόνια για να αποδείξει ότι είναι ακόμα ζωντανή. Τελικά, αυτό δεν το κατάφερε και τόσο καλά αφού αν και από τη μία η απόδοση της μπάντας ήταν αρκετά καλή δείχνοντας ότι οι δυνατότητες υπάρχουν ακόμα, και με πρωταγωνιστή τον Λευκορώσο κιθαρίστα Victor Smolski, από την άλλη ο μέτριος ήχος, το ανεξήγητα μικρό αλλά και με πολλές ελλείψεις setlist δεν δικαιολόγησαν το ιστορικό όνομα μιας μπάντας που αποδεδειγμένα θα μπορούσε να μας προσφέρει ένα πολύ καλύτερο live. Μετά από μόλις μία ώρα και με μόνες πραγματικά καλές στιγμές τα φοβερά “Higher Than The Sky” και “Set This World On Fire” οι Rage εγκατέλειψαν τη σκηνή κάνοντας εμάς να απορούμε. Τελικά, μετά από αρκετά παρακάλια και 3 – 4 encore καταφέραν να φτάσουν τη 1 ½ ώρα κλείνοντας με την πολύ καλή διασκευή στο “Highway To Hell” που επανέφερε το κέφι στο κοινό.

   Οι Grave Digger ήταν τελικά με άνεση οι νικητές της Γερμανικής αυτής άτυπης κόντρας, το heavy metal όμως δεν μπορώ να πω ότι έζησε άλλη μια θριαμβευτική βραδιά αφού η προέλευση του κόσμου θα έλεγα ότι ήταν απογοητευτική. Όσο για τους Rage, θα ήθελα να τους δω σε έναν πιο μικρό χώρο με το δικό τους κοινό και ένα αρκετά πιο πλήρες setlist. Προς το παρόν είναι σαν να μην τους έχω δει…

Setlists:

Grave Digger:

Days Of Revenge
Paid In Blood
The Dark Of The Sun
Hammer Of The Scots
Killing Time
The Ballad Of Mary (Queen Of Scots)
Highland Farewell
Rebellion
Ballad Of A Hangman
Morgane Le Fay
Twilight Of The Gods / Circle Of Witches / The Grave Dancer
The Last Supper
Excalibur
Knights Of The Cross

Encore:

Ελλάς
The Round Table (Forever)
Heavy Metal Breakdown

Rage:

The Edge Of Darkness
Soundchaser
Hunter And Prey
Into The Light
Drop Dead
Empty Hollow
Higher That The Sky
Set This World On Fire
War Of Worlds

Encore 1:
Guitar solo
Black In Mind / Solitary Man / Don't Fear The Winter

Encore 2:

Down

Encore 3:
Highway To Hell (διασκευή AC/DC)

Διαβάστε το επίσης στο www.solidrock.gr

 

MANOWAR LIVE IN GREECE - 3 Days Report!!!

Ευτυχώς οι 3-4 μήνες  αναμονής περάσαν γρήγορα. Είναι  Πέμπτη 17 Μαρτίου και το σημαντικότερο heavy metal τριήμερο για την Θεσσαλονίκη ever επιτέλους έφτασε και φυσικά δεν θα μπορούσε κανείς heavymetal-άς να λείπει από εκεί. Αρκετές ώρες αργότερα φτάνουμε στο μικρό αλλά εξαίσιο Principal. Η πρώτη μέρα των συναυλιών είναι και η μόνη που δεν έγινε sold out αφού κόπηκαν γύρω στα 1000 εισιτήρια (1500 είναι περίπου η χωρητικότητα του μαγαζιού) κάτι το οποίο δεν επηρέασε στο ελάχιστο την μπάντα αλλά ούτε εμάς που είχαμε την ευκαιρία να δούμε τους Manowar υπό ιδανικές συνθήκες. Χωρίς καθυστερήσεις, οι Θεσσαλονικείς Crosswind ανοίξαν τη βραδιά ζεσταίνοντας το κοινό με το πολύ καλό 90’ς power metal τους. Ο τραγουδιστής και ο ντράμερ ήταν οι δύο που μαγνήτισαν τα βλέμματα του κοινού με τις επιδόσεις τους, ενώ και το υλικό της μπάντας ήταν σε αρκετά υψηλό επίπεδο. Ευχόμαστε τα καλύτερα για τη συνέχεια αν και το ύφος τους δυστυχώς θεωρείται ξεπερασμένο από αρκετούς.

Η στιγμή που περιμέναν όλοι όμως είχε φτάσει. Δώδεκα χρόνια μετά την όντως μέτρια συναυλία τους στο Rockwave (όταν και ο Carl Logan έπαιξε με σπασμένο πόδι προκειμένου να μην ακυρωθεί το live), και παρά την ανεπανάληπτη συναυλία του 2007, και ακόμα υπάρχουν «μεταλλάδες» που τους το χρεώνουν, σνομπάροντας ή πετώντας λάσπη, για την μόνη μπάντα που το αμάρτημα της είναι η δια βίου προσήλωση της στο heavy metal. Δεν πειράζει, δεν τους χρειαζόμαστε αυτούς, άλλωστε σε λίγα χρόνια θα έχουν ξεχάσει ότι κάποτε το παίζαν μεταλλάδες. 

Τα περίπου 40 λεπτά αναμονής πέρασαν γρήγορα όταν από τα ηχεία ακούστηκε η θρυλική εισαγωγή “Ladies And Gentlemen, From The United States Of America, ALL HAIL MANOWAR” και από εκείνη τη στιγμή, 17 χρόνια μετά την εμφάνισή τους στο Ιβανώφειο, η άμοιρη Θεσσαλονίκη παραδόθηκε για τρεις ημέρες στις ορέξεις των Joey De Maio, Eric Adams, Carl Logan και Donnie Hamzik. H μπάντα ορμάει στη σκηνή με το ομώνυμο τραγούδι, με τους στίχους του να αντικατοπτρίζουν τη συνέχεια: “Where we march, cities fall, And the strong survive, And take our side”. Όπως αναμενόταν, το πρώτο μέρος του set ήταν η εξ ολοκλήρου εκτέλεση του θρυλικού “Battle Hymns” με το κοινό να μην ξέρει πώς να αντιδράσει κατά τη διάρκεια της εκπληκτικής εκτέλεσης του “Dark Avenger”.  Αμέσως μετά το “Battle Hymn”(τα σχόλια περιττεύουν) και χωρίς διαλείμματα, solos και άλλα περιττά, ήρθε η ώρα για το “Brothers Of Metal’ τραγούδι απλό αλλά απαραίτητο. Αλήθεια πόσα τραγούδια μπορούν να ενώσουν με τους στίχους τους ένα ολόκληρο club με τις γροθιές στον αέρα? Ο χαβαλές του “Brothers Of Metal” δεν κράτησε πάνω από ένα πεντάλεπτο αφού ήταν η ώρα για πραγματικό, αντρικό heavy metal που μόνο οι Manowar μπορούν να προσφέρουν. “Blood Of My Enemies” και “Thor(The Powerhead)” προκάλεσαν πανικό στο κοινό σε εκτελέσεις που θα μείνουν στην ιστορία. Το set συνεχίστηκε ασταμάτητα, με τον Eric Adams να είναι σε εκπληκτική βραδιά και με το κοινό να χαλαρώνει κάπως στο τελευταίο εικοσάλεπτο του κανονικού σετ που ακούσαμε αποκλειστικά τραγούδια από το πρόσφατο υλικό της μπάντας. Με το καταιγιστικό “The Power” έκλεισε το κανονικό σετ, όχι όμως και η συναυλία. Ήταν η ώρα του αρχηγού Joey De Maio να μιλήσει στο κοινό και μάλιστα στα Ελληνικά!! Ο Joey De Maio μίλησε για πάνω από 5 λέπτα στα Ελληνικά κατευθείαν στην καρδιά κάθε heavymetall-ά με λόγια αληθινά που σίγουρα πείραξαν αρκετούς από τους… «άλλους» .  H φοβερή εκτέλεση του “Black Wind Fire And Steel” έκλεισε μια από τις καλύτερες συναυλίες των Manowar που έχω παρακολουθήσει, διάρκειας δύο ακριβώς ωρών, και με τον Eric Adams να ανανεώνει το ραντεβού μας για την επομένη.

Setlist:

Manowar

Death Tone

Metal Daze

Fast Taker

Shell Shock

Dark Avenger

William's Tale

Battle Hymn

Sun Of Death 

Brothers Of metal

Blood Of My Enemies 

Thor (The Powerhead)

Kings Of Metal

Heart Of Steel

Warriors Of The World United

Hail And Kill

Thunder In The Sky

Hand Of Doom

Power

Encore

Joey's Speech

Black Wind Fire And Steel

Crown And The Ring (Outro)

Παρασκευή 18 Μαρτίου:

Έχοντας ξυπνήσει μετά από μια συναυλία Manowar,  και με την πρώτη σκέψη να είναι «Σήμερα θα ξαναδούμε τους Manowar» καταλαβαίνετε ότι η δεύτερη μέρα στη Θεσσαλονίκη ξεκίνησε με υπερβολικά καλή διάθεση. Μετά τους απαραίτητους καφέδες στην παραλία και τους γύρους στα Λαδάδικα, δεν άργησε η ώρα για το δεύτερο μέρος του τριημέρου. Οι Crosswind αυτή τη φορά παίξαν σε ένα κατάμεστο Principal κερδίζοντας ακόμα περισσότερους νέους φίλους ενώ οι Manowar συνέχισαν αυτό που ξεκίνησαν 24 ώρες πριν. Φοβερή απόδοση, απόλυτος χαμός ξανά στο “Thor(The Powerhead)”, και ένα παρόμοιο setlist που συμπληρώθηκε από μερικά τραγούδια του “Thunder In The Sky”. Και ενώ η βραδιά έφτανε στο τέλος της, ήρθε το “Sign Of The Hammer” να μας στείλει αδιάβαστους προκαλώντας σεισμό αρκετών ρίχτερ στην περιοχή και εμάς να ευχόμαστε ακόμα περισσότερες εκπλήξεις για την τρίτη και τελευταία μέρα. Διάρκεια συναυλίας 2 ώρες και ένα τέταρτο, και σύνολο τραγουδιών 23. Αυτά για μερικούς από τους «άλλους».

Setlist: 

Manowar

Death Tone

Metal Daze

Fast Taker

Shell Shock

Dark Avenger

Battle Hymn

Sun Of Death 

Brothers Of metal

Blood Of My Enemies

Thor (The Powerhead)

Heart Of Steel

William's Tale

Hail And Kill

Thunder In The Sky

God Or Man

Let The Gods Decide

Hand Of Doom

Kings Of Metal

Power

Encore

Joey's Speech

Warriors Of The World United

Sign Of The Hammer

Black Wind Fire And Steel

Crown And The Ring (Outro)

Σάββατο 19 Μαρτίου:

H απάντηση στην ερώτηση «Τί είναι καλύτερο από δύο συναυλίες Manowar» είναι πολύ εύκολο να καταλάβετε ποια είναι, οπότε και το Σάββατο, γύρω στις 9, ήμασταν έξω από το Principal με τους Αθηναίους φίλους να αποτελούν σχεδόν το 50% του κοινού και το πάρτι για εμάς να έχει ξεκινήσει από νωρίς το απόγευμα. Οι Crosswind αυτή τη φορά αποθεώθηκαν από το κοινό αφού πολλοί είχαν μάθει πια τα τραγούδια τους. Όσο για τους Manowar, ότι και να πω θα είναι λίγο. Παρά τις φοβερές προηγούμενες δύο συναυλίες τους, την τρίτη μέρα ανέβηκαν στην σκηνή λες και είχαν χρόνια να έρθουν στην Ελλάδα. Τέτοια απόδοση από μπάντα σε club δεν είχε ξαναδεί κανένας από τους 1500 τυχερούς που προλάβαν να κλείσουν εισιτήριο, ενώ σύμφωνα με τους Θεσσαλονικείς φίλους η ένταση του ήχου ήταν τουλάχιστον τρεις φορές δυνατότερη από οποιαδήποτε άλλη μπάντα είχε παίξει στο παρελθόν στο συγκεκριμένο club. To setlist αυτή τη φορά ήταν αρκετά διαφορετικό, και αν και για άλλη μια φορά δεν ακούσαμε νότα από το “Into Glory Ride”, οι επιλογές της μπάντας μετά από το “Battle Hymns” πώρωσαν απίστευτα τον κόσμο με τραγούδια όπως το “Metal Warriors”, “Fighting The World” αλλά και το φοβερό “Call To Arms” που είχε λείψει από τα δύο προηγούμενα shows. Σύνολο 23 τραγούδια που ΟΛΑ ένωσαν τους 1500 Manowarriors σε μια συναυλία που θα μείνει στην ιστορία για την απόδοση της μπάντας, την απίστευτη πώρωση του κοινού (δεν έχω ξαναδει σε live τόσα χέρια υψωμένα επί δύο ώρες), και ένα γενικότερο vibe που μόνο σε μια συναυλία των Manowar μπορεί να συναντήσει κανείς. Το τριήμερο έκλεισε μετά από 2 ½ ολόκληρες ώρες θριαμβευτικά, με τον Joey De Maio να σπάει τις χορδές του μπάσου ενώ 1500 άτομα με υψωμένα τα χέρια να κάνουν το σήμα κατατεθέν των Manowar αντί για τo “devil horns” το οποίο συναντάμε σε συναυλίες από Cradle of Filth έως και Bryan Adams . Αλήθεια πια μπάντα μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο? Ο εκπληκτικός, για άλλη μια μέρα Eric Adams, υποσχέθηκε ότι οι Manowar θα επιστρέψουν σύντομα στην Ελλάδα και εμείς ελπίζουμε ότι την επόμενη φορά θα είναι εβδομάδα ολόκληρη! 

Setlist: 

Manowar

Death Tone

Metal Daze

Fast Taker

Shell Shock

Dark Avenger

Battle Hymns

Sun Of Death (Carl Logan)

Brothers Of Metal

Kill With Power

Metal Warriors

Fighting The World

Heart Of Steel

William’s Tale (Joey De Maio)

The Gods Made Heavy Metal

Sons Of Odin

Call To Arms

Hail And Kill

Sign Of The Hammer

House Of Death

Kings Of Metal

King Of Kings

---------------------------

Warriors Of The World

Black Wind Fire And Steel

The Crown And The Ring (Outro)

Scott Colombus: 10 Νοεμβρίου 1956 - 4 Απριλίου 2011

Στις 4 Απριλίου του 2011 έφυγε από τον Κόσμο ο Scott Colombus, ο πιο καταπληκτικός drummer που είχαν ποτέ οι Manowar. Ένας από τους πιο προσεκτικούς, σεμνούς και διακριτικούς Μεταλλάδες που περάσανε ποτέ από το Σύμπαν.

Into Glory Ride

Hail To England

Sign Of The Hammer

Fighting The World

Kings Of Metal

Louder Than Hell

Warriors Of The World

Gods Of War

Αυτά είναι τα Έπη στα οποία συμμετείχε ο Scott με τους Manowar. Ο λόγος για τον οποίο προσχώρησε στη μπάντα ήταν το ότι χτυπούσε τόσο δυνατά τα drums, ώστε οι άλλες μπάντες δε τον αντέχανε και τον διώχνανε. Η δύναμή του και το πάθος του ήταν ο λόγος που ταίριαξε τόσο πολύ με τους Manowar και συνέχισε την πορεία του ως ένας από τους Βασιλιάδες Του Μέταλ.

Όταν ένα κομμάτι των Manowar πεθαίνει, τότε πεθαίνει κι ένα κομμάτι από κάθε οπαδό τους. Ένα κομμάτι από εμένα. Θα χρειαστούν πολλά, πολλά χρόνια για να επανέλθουμε στα μυαλά μας τώρα πια.

Αντίο Scott. Μη ξεχάσεις να επιστρέψεις στο Thor το Mjöllnir. To Ragnarök πλησιάζει και θα το χρειαστεί για μία φορά ακόμη.

 

 

SHAKRA - Back On Track (2011)

Οι Shakra είναι αναμφίβολα ένα εκ των πλέον αναγνωρίσιμων σχημάτων ανάμεσα στους hard rock ακροατές με ιδιαίτερη αδυναμία στη μελωδία. Και με επτά δισκογραφικές δουλειές στην πλάτη τους δε μπορούν παρά να θεωρούνται πια μια ιδιαίτερα έμπειρη δύναμη στο χώρο.

Οι Ελβετοί, όμως, φαίνεται να έχουν μια αλλεργία. Μια αλλεργία σε όποιον τυχαίνει να κρατάει το μικρόφωνο. Αυτό διότι το «χτύπημα» ήταν διπλό σε αυτή τη θέση. Η άνοδος της δημοτικότητας του συγκροτήματος ξεκίνησε με την κυκλοφορία του τρίτου κατά σειρά άλμπουμ του, με τίτλο "Power Ride" (2001), το οποίο έμελλε όμως να είναι και το τελευταίο με τον τότε τραγουδιστή, Pete Wiedmer. Ο αντικαταστάτης του, Mark Fox, «άντεξε» για έναν παραπάνω δίσκο από εκείνον (δηλαδή για τέσσερις), αλλά τελικά -παρά τη σημαντική συνεισφορά του- αποφάσισε να βρεθεί κι εκείνος εκτός συγκροτήματος, λίγο καιρό μετά την κυκλοφορία του "Everest" (2009).

Ο διάδοχός του βρέθηκε στο πρόσωπο του άσημου John Prakesh, το υλικό για το όγδοο άλμπουμ της μπάντας δημιουργήθηκε και ηχογραφήθηκε και κάπως έτσι οι Shakra επιστρέφουν εκ νέου στη δισκογραφική τους πορεία με το "Back On Track".

Για όσους αναρωτιούνται, ο σκληρός ήχος της κιθάρας (όπως την ακούσαμε στο "Everest") έχει παραμείνει ανέγγιχτος. Το εναρκτήριο "B True B You" φτάνει για να σας πείσει. Ακόμα, η φωνή του «νεοφερμένου» Prakesh δεν αφήνει περιθώρια δυσαρέσκειας, θυμίζοντας σε αρκετές στιγμές μάλιστα εκείνη του Fox.

Ευτυχώς, κομμάτια σαν το παραπάνω έχουμε να ακούσουμε αρκετά ακόμα, μιας και τα "Back On Track", "MMTWGR", "Brand New Day", "Crazy" και "I'll Be" δε μπορούν παρά να ενθουσιάσουν κάθε fan των Ελβετών αλλά και να ξεσηκώσουν τον καθένα.

Οι δυναμικές στιγμές όμως εναλλάσσονται με μεγάλη επιτυχία και με τις πιο μελωδικές και mid-tempo συνθέσεις. Η νούμερο ένα power ballad του δίσκου, "When I See You", το πανέμορφο "Lonesomeness" και το γεμάτο ένταση "Yesterday's Gone" βρίσκονται εκεί για να δείξουν πως οι Shakra «το έχουν» αναμφίβολα ακόμα, τόσο όταν πρέπει να σηκώσουν την ένταση του ενισχυτή, όσο και όταν αποφασίζουν να αγγίξουν κάποιες πιο ευαίσθητες χορδές.

Τέλος, ο συνολικός ήχος του "Back On Track" κινείται σε ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα, καθώς η παραγωγή που έχει γίνει προσδίδει πολλούς πόντους στο τελικό αποτέλεσμα. Και ποιό είναι αυτό; Ένας δίσκος γεμάτος με ποιοτικότατες μελωδικές hard rock στιγμές, δοσμένες μέσα από ένα απόλυτα σύγχρονο ηχητικό πρίσμα, το οποίο καθιστά το όλο εγχείρημα απόλυτα επιτυχημένο στα αυτιά μου.

Χρυσόστομος Μπάρμπας


Πηγή : www.rocking.gr

BURZUM - Fallen - (2011)

Εκεί που καλά-καλά δεν πέρασε ένας χρόνος από την επιστροφή του Varg "Count Grishnackh" Vikernes με το “Belus”, έφτασε στα ξαφνικά και το “Fallen” του οποίου το εξώφυλλο από την αρχή μου κίνησε την περιέργεια για το τι θα ακούσω.

Καταρχάς, η παραγωγή του είναι πολύ καλή,  και ο ήχος είναι εξίσου πολύ καλός γιατί έχει τρομερές αλλαγές σχεδόν σε όλα τα τραγούδια. Δεν θα έλεγα ότι  διαφέρει από το “Belus”, όπως και υπάρχουν ομοιότητες και με το “Det Som Engan Var”. Τον δίσκο δεν θα τον  χαρακτήριζα καθαρόαιμο black metal, έχει και στοιχεία ατμοσφαιρικού black metal,και όταν το άκουσα για πρώτη φορά πίστεψα πως δεν ήταν και η καλύτερη κίνηση του Varg να το κάνει αυτό.  

Θα σταθώ περισσότερο σε ένα σημείο το οποίο  δεν θα έλεγα ότι με τρελαίνει πολύ, και αυτό είναι τα φωνητικά, ίσως γιατί ο καλύτερος για εμένα δίσκος του Vikernes είναι το “Burzum”  που εκεί τα φωνητικά του πραγματικά απογειώνουν τον δίσκο.

Ύστερα από πολλές φόρες που άκουσα τον δίσκο έβγαλα το εξής συμπέρασμα, πως ακόμα  και με αυτά τα φωνητικά ακόμα και με ατμοσφαιρικό black metal , κατάφερε να δημιουργήσει ένα μυστήριο στο δίσκο, ο οποίος  μου δημιουργήσε την απορία “Γιατί έκανες έτσι τον δίσκο ρε φίλε;;” και όμως την ίδια στιγμή να τον ξανα εβάζα να παίζει  γιατί περιέργως μου άρεσε και μάλιστα μου άρεσε αρκετά.

Αξίζει να ακούσετε τα κομμάτια “Jeg Faller”  και “Vanvidd”,  το πρώτο γιατί πιστεύω πως είναι το καλύτερο του δίσκου, και το δεύτερο γιατί είναι το μοναδικό κομμάτι του δίσκου με τις περισσότερες αλλαγές και ρυθμού και φωνητικών.

Πηγή: www.metalholocaust.gr